Internet - written in 2001

INTERNET - HOW IT  AFFECTED MY LIFE

The world of fairy tales offers lot of wonders - the most exciting of them - the magic

mirror that was used by the tantriks to find out the most sought after girl on earth. Well. I

used to wish I had one too to find out my dream boy during the teens.

Later on the priorities started changing. The need for a magic mirror grew leaps and

bounds. The requirements varied from finding out a simple definition of a complicated

economic concept to getting in touch with the latest in fashion scenario. Its like the desire

to know everything and anything under the sun that's happened/ happening yet to

happen. Whatever may be the topic, the stretched out search used to, sort of, kill the

passion. The numerous newspapers/ various magazines/ abundant libraries/ plentiful tv

channels do not seem to suffice my quest for knowledge.

I used to dream of a

mechanism/ technology that could make my life simpler like the magic mirror with

instantaneous results.

Then there's a sudden ray of hope! It is there… It is very much available… It's the

existence of the INTERNET! The brain child of the US defence and university folks that

has grown up and taking shape. The western world have already started using it in their

day to day life just like any other communication device. To put it in simple words, it

simply connects the entire knowledge base across the orb, if we can do away with the

mechanics. Its amazing.

I don't exactly remember how long it took for me to be with it after knowing about it. But

the most happening thing had happened in my life. The eternal stuff of info is now just a

mouse click or a few key strokes away. And its not limited to only the information. It

knows no boundaries. It offers assorted services. There's entertainment.. there's

commerce there's communication. there's support.. there's everything that I ever

needed and also certain things I never required.

Slowly I have transformed from being a gawk to a geek. The mere grasp of the incredible

tool started captivating me. Now I use it for the updates of daily news tailored to my

taste/ get to know the developments in technology that intrigue me/ browsing thro' the

kiddie stuff like mathstories for my daughter/ keep in touch with my friends 'n relatives

scattered across the globe / to chat my lonesome blues away and well. the list is endless.

But for the internet, most of these things would have costed me a fortune and involve he!l

lot of a trouble. Thanks to INTERNET.

No.. I cant stop here. By saying sheer thanks is not what I want to end up with. I want to

be a part of it. I want to contribute my share to it. I want to be engulfed by it. I know how

but I'm not sure where and when. Is it now and from here?

Transfer musings

 Glad for you. You will be nearer home. All gaps are eventually filled but Accounts, GAD and Skills will miss a really dynamic, result oriented, incredible leader like you. Wish you the very best!

I am really happy for you ma'am

And also sad at the same time after listening to your transfer news..Don't go, ma'am

We hardly get true leaders like you ... 

You are our source of inspiration.. and I get positive vibes from you for work in right direction.

With u I learnt the difference between working for mere disposal of cases and working for disposal of cases in a rightful manner 

I have always seen you standing towards the right side despite things and environment being super challenging for you .. 

You do 'You'😘 and that's the best

Congratulations ma'am. But not a good news for us, specifically for me.

Under your able guidance ma'am!

You will be dearly missed by the team. Last evening when i broke the news of your transfer, it was with a set of mixed feelings. I was happy for you but extremely upset for myself. Since this is an official group, so i would only talk about your professional ethics and dedication. So i am not talking about the personal close bond that we share, you have also inspired me a lot at the work place. As they say that a leader leads by example, you have always been very punctual, dedicated and hardworking mentor for all of us. The way you used to motivate us and enlighten us with your positive one liners was commendable. The doors of both your cabin and your heart was open for one and all. During your stint here,  you took HR initiatives for many of us that helped some get promotions and others get their long due increments. You were always so vocal about everything that bothered your team. You took stand for us like no one has ever done before. In you, we found a guide, a mentor and also a friend.  

You will be dearly, immensely and intensely missed by the team! 

Saying this out of own selfish reasons, please kindly consider a representation and stay back here this year to try for your home state the ensuing year! 

Love & Regards

Team GAD & Accounts

*******

Less than a year's service in Delhi....desperately wanted a change due to unsuitable and harsh weather...Glad that I could earn the love from colleagues which is expressed both in verbal and non-verbal modes. Thank God! Thanks to NABARD!!

Pack up time again!!!

సినిమా బాల్యం

 After reading a friend’s post on Chikkadapally movie theatres’ I too felt like writing my own nostalgic experience on movie watching during my childhood. Here it goes….

******

నమో వెంకటేశా అంటూ ఘంటసాల గొంతు వినగానే శ్రీనివాస థియేటర్ లో ఫస్ట్ షో టైం అయిందని గుర్తు. మా ఇంటికి దాదాపు ఒక కిలో మీటర్ దూరం లో ఉండేవి రెండు సినిమా హాళ్లు - శ్రీనివాస, ధనరాజ్.  సినిమా మారినప్పుడల్లా  గూడు రిక్షా లో మైక్ పెట్టుకుని పాంఫ్లెట్ పంచుతూ తిరిగేవాళ్లు. కూడా పిల్ల మూక పరుగులు పెట్టేవాళ్ళు. సినిమా హాల్ లో నాలుగు క్లాసులు ఉండేవి - నేల, బెంచి, కుర్చీ, రిజర్వడ్. పిల్లలు మాత్రమే  వెడితే బెంచ్ టిక్కెట్లు, పెద్దలతో కలిసి వెడితే కుర్చీ టిక్కెట్లు. బీడీ, చుట్ట, సిగరెట్ పొగల మేళవింపుకి చేపల వాసన కలిసి హాల్ అంతా గాఢమైన దుర్వాసన అలుముకుని ఉండేది. మూడు ఇంటెర్వల్స్ ఉండేవి ఎందుకో గుర్తులేదు. చాలా సినిమాలు 2-3 రోజులు మాత్రమే నడిచేవి. జనరేటర్ పనిచేయకపోతే సినిమా మధ్యలో కరెంట్ పోయినప్పుడు టికెట్ మీద రాసి ఇచ్చేవాళ్ళు - మర్నాటి షో చూడమని. టికెట్ల కోసం పెద్ద లైన్ ఉండేది కాదు. సులువుగానే తీసుకునేవాళ్ళం. 

ఇంట్లో అక్కకి ఎక్కువ ఇంటరెస్ట్ ఉండేది - నెలకి ఒక సినిమా కోటా అయితే మరో సినిమా కోసం చాలా లాబీ చేసేది అక్క. తనకి అప్రూవల్ వస్తే మాకందరికీ (మేము నలుగురు సిబ్లింగ్స్) వచ్చినట్టే. అమ్మమ్మ నవ్వేది - ఏడిచేదానికి మొగుడు వస్తే నాకూ వస్తాడు అన్నట్టు మీరంతా కూడా మీ అక్క పేరుతొ ఎక్కువ సినిమాలు చూస్తున్నారు అని. 

పెద్దవాళ్ళతో కలిసి వెళ్తే, ఫస్ట్ షో - పిల్లలమే వెడితే సెలవురోజు మాటినీ. ఎండయినా వెన్నెలయినా  నడిచి వెళ్లడం కూడా ఎంజాయ్ చేసేవాళ్ళం. మగపిల్లలు సైకిల్ నడిపించుకుంటూ అమ్మాయిలకి "తోడుగా" వచ్చేవారు 🙂 చూసిన సినిమా కబుర్లు మళ్ళీ నెల ఇంకో సినిమా చూసేదాకా విడతల వారీగా చెప్పుకుంటూనే ఉండేవాళ్ళం. 

సినిమా థియేటర్ల పక్కనే మా  హై స్కూల్.స్కూల్ లో మధ్యాహ్నం క్లాసులు రెండు స్టేషన్లు కలిసిన రేడియో ప్రోగ్రాం లాగా ఉండేవి - థియేటర్ లోంచి సినిమా శబ్దాలు, క్లాస్ లో టీచర్ పాఠాలు - రెండూ కలగలిపి వినేవాళ్ళం. 

తర్వాత హైదరాబాద్ లో నేను ఉద్యోగం చేసిన ఆఫీస్ పక్కనే సప్తగిరి థియేటర్ లో కొత్త సినిమా రిలీజ్ అయిన ప్రతి శుక్రవారం అభిమానులు చేసే హడావుడి చూసినప్పుడల్లా చిన్నప్పటి హై స్కూల్ రోజులు గుర్తు వచ్చేవి. ఎప్పుడూ స్కూల్ కానీ ఆఫీస్ కానీ బంక్ కొట్టి సినిమా కి వెళ్లే ధైర్యం చెయ్యలేదు. 

పరీక్షలు అవగానే ఓ సినిమా, ఎవరేనా బంధువులు వస్తే సినిమా, పుట్టిన రోజుకి సినిమా, ఇలా ఎదో ఒక సందర్భం ఉంటే కానీ సినిమా ఛాన్స్ దొరికేది కాదు. నాకైతే సినిమా కన్నా పుస్తకం ఎక్కువ ప్రియమైన వ్యాపకం. పుస్తక పఠనం గురించి మరో బ్లాగ్ వ్రాస్తాను. 

ఎలాంటి genre చూడాలి అనే ఛాయస్ లేదు. అనుమతి, అవకాశం దొరికినప్పుడు ఏది అందుబాటులో ఉంటె అది చూడడమే. కాకినాడ లో ఎయిర్ కండిషన్డ్ హాల్ లో సినిమా చూడడం జీవితం లో ఒక upgradation. 70 పైసల బెంచ్ టికెట్ నుంచి 700 రూపాయల మల్టీప్లెక్స్ టికెట్ మరొక పూర్తి స్థాయి పరివర్తన. 

ఇప్పుడు netflix / prime వగైరా ఆప్షన్స్ అందుబాటులోకి వచ్చాక, ఫేవరెట్ genre/ actors ఫిక్స్ అయిపోయాక ఆ పాతరోజులు తలచుకుంటే కొంచెం దిగులేస్తుంది. ఇది బావుందా, అది బావుందా అని బేరీజు వేసుకుంటే మనసు "అదే బావుంది" అంటే నమ్మబుద్ధి వేయడం లేదు. మరి మీ సంగతి ఏమిటి?