దసరా పండగ

దసరా శలవులు అయిపోయాయి. ప్రయాణాలు పదనిసలు - అలసటలు షాపింగులు అన్నీ అయి మళ్ళీ రొటీన్ మొదలు. అంతా బాగానే ఉంది- బ్యాంకు లో బాలన్సు తప్ప. imax లో రోబో సినిమా - పది మంది కలిసి చూసే వ్యవహారమా? టికెట్స్ online కొనేసి చేతులు దులిపేసుకుంటే సరిపోతుందా? మూవీ మొదటి నుంచి చివరి దాకా స్నాక్స్, కోల్డ్ డ్రింక్స్ ఎవరు కొంటారు? పెద్దవాళ్ళు తప్పిన్చుకున్దామనుకున్నా పిల్లలు ఊరుకుంటారా? అంతా కలిపీ 5000/- కి సరిపెడితే పిల్లలు - పెద్దలు ఒకే శ్రుతి లో మూవీ అవగానే "batterylow" అంటూ రాగాలాపన. మళ్ళీ పూర్తి స్థాయి లో కడుపులు నిండాలంటే మరో 5000/- వా...

conducted a study

అమ్మయ్య.. అయిపొయింది స్టడీ. తొమ్మిది రోజులు ఆగష్టు ఎండల్లో తిరిగి తిరిగి అలసిపోయాను. ఇంక రేపటినుంచి కూల్ ఆఫీసు. ఈ ఎసి ఆఫీసు లకి అలవాటు పడిపోయి, ఫీల్డ్ వర్క్ అంటే ప్రాణం మీదకి వస్తోంది. కానీ రోజూ రకరకాల వ్యక్తుల్ని కలవడం వాళ్ళ జీవితాల్ని observe చెయ్యడం అదో వెరైటీ experience. అదృష్టం బాగుండి కడుపులో చల్ల కదలని ఉద్యోగం దొరికింది కనక హాయిగా బ్రతికిపోతున్నాను. లేకపోతే ఇలా తిరిగే ఉద్యోగం అయితే ఎంత కష్టం!!!

భాష రాదు. ఎండలు చమటలు...వెళ్ళిన చోట మాకు కావలసిన సమాచారం దొరకదు. ఎన్ని సార్లు చెప్పినా మాకు అనవసరమైన విషయాలే తప్ప చెప్పేది అర్ధం చేసుకోరు. IQ లెవెల్స్ లో తేడాలు ఎలా ఉంటాయో చెప్పడానికి ఇదే మంచి ఉదాహరణ. ఒక గ్రామీణ బ్యాంకు ఆఫీసర్ కి తను ఫైనాన్సు చేసిన "పెద్ద" ఖాతాలు చూపించాలని సరదా. మాకు కావలసినది చిన్న చిన్న ఖాతాలు ఎలా పనిచేస్తున్నాయో చూడడం. ఏమి చేస్తాం, ఆయన చూపించిన ఖాతాలు తప్ప మాకు వేరే choice లేదు.

గ్రామీణుల అమాయకత్వం, వారి అతిథి మర్యాదలు, రోజూ త్రాగలేనన్ని thandaa పానీయాలు, బాత్రూం సౌకర్యమ్ కరవై పడే అవస్థలు, అమ్మో... ఒకటా రెండా చెప్పాలంటే ఒక పెద్ద గ్రంథం అవుతుంది.

మీ వ్యాపారం లో ఎంత మిగులుతోందని అడిగితే అదేదో చెప్పకూడని విషయం లాగా కప్పదాటు సమాధానాలతో వారు చేసే ఫీట్ లు ప్రత్యక్షంగా చూడాలే తప్ప చదివి తెలుసుకోలేరు. అభినందనీయమైన విషయం ఏమిటంటే, వాళ్ళు బ్రతుకుతూ మరో పదిమందికి బ్రతుకు తెరువు కల్పిస్తున్నారు - ఈ చిన్న చిన్న వ్యాపారస్తులందరూ. అద్భుతమైన హస్తకళలు, అతి నవీనమైన సాంకేతిక వినియోగం, అస్తవ్యస్తమైన సదుపాయాలూ, అరకొర సహకారం - అయినా పట్టు వదలకుండా వారు చేసే కృషి చూస్తే అభినందించడం చాలా తక్కువ స్థాయికి చెందుతుంది. వారిని ఆరాధించాలి. అనుసరించాలి. ప్రాతః స్మరణం చేసుకోవాలి.

ఎప్పుడో వ్రాసానిది ....ప్రేమ అనే యండమూరి నవల పై నా అభిప్రాయం

ప్రతి పదమూ సరిగమపదముగా..ప్రతి వాక్యామూ ఒక సరళీ స్వరముగా - ప్రతి ఉపమానమూ అపురూపముగా... మా అభిమాన రచయిత స్వరకల్పన చేసిన మృదు మధుర మంజుల నవలానాదం "ప్రేమ"
anthropology ని ప్రేమతో అనుసంధానం చేసి - అపాచీల్నీ, అజరామర శ్రుంగారానుభూతినీ బీజిమ్స్ గా మార్చి - రచయితే ఎక్కడో స్వయంగా ఒప్పుకున్నట్టు - ప్రతి అక్షరం అందంగా చెక్కడం కోసం ఆరునెలలు పడిన కష్టం - ఈ నూటా ఎనభై ఎనిమిది పేజీల 'ప్రణయ ప్రబంధం' లో అణువణువునా ప్రత్యక్షమవుతుంది. కనులు చెమర్చే అద్భుతమైన రసరమ్యానుభూతిని మిగల్చడంలో క్రుతక్రుత్యమవుతుంది.
నవలకి తొడిగిన అందమైన కవరుపేజీ లాంటి ఈ ఫీలింగ్ దాటి లోపలికి తొంగి చూస్తే - రెండు విభిన్నమైన complicated topics కి వేసిన అతి సున్నితమైన ముడిలాంటి కధాంశం కనిపిస్తుంది. Complicated మాత్రమె కాదు - universal కూడా అయిన ఈ రెండు topics నీ రచయిత deal చేసిన పద్ధతి చాలా వినూత్నమైనది - కాస్త విపత్కరమైనదీ కూడా!
ఆ topics ప్రేమ - ఫెమినిజాలైతే - ముడి మాత్రం అందరికీ అంత సులభంగా అర్ధం కానిది! (దాన్ని వివరించడం అనే పాయింట్ కి వఛ్చేసరికి రచయిత ఉద్విగ్నత అచ్చులొకి రూపాంతరం చెందడం కాస్త ఆశ్చర్యదాయకం!) సకల మానసిక రుగ్మతలకీ మూలకారణం ప్రేమరాహిత్యమేనని తీర్మానించి, ప్రేమించి 'భారతులూ', ప్రేమించబడక 'వరాలమ్మలు' అవుతారని జాలిపడి - నిజమైన ప్రేమకి నిర్వచనం నిస్వార్ధమైన సౌందర్యలాలసగా సిధ్ధాంతీకరించిన రచయిత - మొదటి టాపిక్ ని సమర్ధవంతంగా present చేయగలిగినా - రెండవ టాపిక్ దగ్గరకొచ్చేసరికి పాఠకులకి కాస్తంత confusion create చేస్తాడు.
బ్రహ్మ - సరస్వతి - నారదుల సంభాషణ - రాధికా స్వాంతనం - చలం (ఇదే కాలమ్ లో ఈ రచయిత వర్తమానపు 'చలం' గా అభివర్ణింపబడడం గమనార్హం.) - ఇవన్నీ చదివేసరికి స్త్రీ స్వేఛ్చ కి పర్యవసానం - పరిణామం - ఆర్ధిక - మానసిక స్వేఛ్చఃలని నిర్ద్వందంగా చెప్పి - లైంగిక స్వేఛ్చ విషయానికి వఛ్చేసరికి మాత్రం కాస్త escapism
వెతుక్కున్నట్టుగా అనిపిస్తుంది.
ఇవి చూడండి మీకేమనిపిస్తుందో -
౧. ప్రేమంటే ఆహ్లాదం - అది స్త్రీ పురుష సంపర్కమే కానవసరం లేదు
౨. నాలుక దాహం వేరు - అది నీటితో తీరేది - శరీరదాహం కూడా వేరే - దాన్ని కూడా ఎలాగో ఒకలాగు తీర్చుకోవచ్చు. కానీ మనసు దాహం - ఎన్ని వేల ప్రేమసముద్రాల్లో మునిగితే అదితీరుతుంది?
౩. విలువ తెలిసినవాడి చేతిలో పడి విలువ పెంచుకునేవి - విరీ - వనితా
౪. నేను వివాహితను చలం - అంది రుధ్ధకంఠంతో
౫ రాధాకృష్ణుల ప్రణయాన్ని శ్రుంగారస్ఠాయికి 'దింపింది' (slip of pen?) ముద్దుపళని
౬. ఆధునిక కవులు శారీరక సంబంధం లేని ఉదాత్త ప్రేమగురించి వ్రాయడం
౭. చెట్టునీ, పుట్టనీ ప్రేమించగలగాలి...అదీ ప్రేమంటే! శారీరక సంపర్కం చిన్న విషయం
౮. తమ జీవితాల్ని ఒక పురుషుడి చుట్టూ నిర్మించుకోని స్త్రీలూ...తమ జీవితాల్లో విజయం సాధించారు. ఆ పరిణామ క్రమంలో తమ ఆనందం కోసం కొన్ని లక్ష్మణరేఖల్ని దాటినా సరే...
౯. ఈ జన్మకి నాకీ అనుభవం చాలు ప్రభూ! ఈ తృప్తితో ఒక జీవితకాలం బ్రతికేస్తాను
౧౦. ఒక స్థాయి దాటిన శృంగారం లో భౌతికమే మానసికం - మానసికమే భౌతికం

ఇవి నా confusion కి ఉదాహరణలు మాత్రమె. వివరంగా వ్రాయబోతే ఒక పరిశోధనాత్మక వ్యాసం తయారవుతుంది.

ఇకపోతే ఇప్పుడిప్పుడే మరుగైపోతున్న జ్ఞాపకాల్లాంటి ఉషస్సుల్నీ, ఉగాదులనీ, సంక్రాంతుల్నీ, ఏరువాకమ్మల్నీ - అన్నిటికన్నా ముఖ్యంగా లంగా వోణీలాటి అందమైన సాంప్రదాయికాలనీ తట్టిలేపి గుర్తు చేసినందుకూ, పరిచయం లేని ప్రబంధాల్నీ జానపదాల్నీ, ప్రయోజనాత్మకంగా ప్రయోగించినండుకూ మాత్రం రచయితకు కృతజ్ఞతలు.

అన్నిటికన్నా ముఖ్యంగా 'అదిత్యపురం' అనే అందమైన రేఖాచిత్రాన్ని పూజాపీఠాన్ని చెక్కిన శిల్పిలా గొప్ప ఏకాగ్రతతో పాఠకుల మనోఫలకంపైకి తీసుకురాగాలగిన ఆ 'భావుకునికి' వేనవేల వందనాలు.

చివరగా Lion of apachies ని ఆంధ్ర ప్రదేశ్ కి తీసుకురాగాలగిన Lion of Telugus ఊహాశక్తికి శతకోటి ప్రణామాలు!!!

Subroto Bagchi & Robin Sarma....

"Go, Kiss the World" by Bagchi and "Leader who had no title" by Robin...latest in my list, after the "outliers" by Malcolm Gladwell. And of course..more 'n more blogs...especially Telugu blogs...So much talent...I wonder all these blogs would have been ended up as "personal diaries" or just wavering thoughts never to be expressed. Thanx to net..thanx to all these bloggers!!!

Bagchi impressed me a lot...More than him, his mother - quite a strong character!!! These are the kind of people mostly remain unheard of..unsung for...I'm sure..there could be 1000s of such ladies especially in India. Battling with adversaries, they manage to lead sans titles. I know atleast 5-6 ladies who're unfortunate to lose their husbands at the prime of their age and struggle through bringing up the kids...in many a case more than 5-6 kids. With no regular income sources and no reliable family members to bank on...oh...I salute them.

Just relaxing!!!

Weekend got over so quickly. Long pending hospital visit on saturday..."vinayakudu" on sunday on TV...just idling away!!! How to put the time to productive use? Learn Oriya? Not a bad idea...Lemme see how best I can work with my "idle time" and "idle brain"....

Imagining India!!!

Its Nandan Nilekani now....Coincidentally ET published its 50 yrs journey today...depicting some of the recent historical events which Nandan has touched in his book. Whats surprising to me is the depth of understanding as also the time and efforts of such guys in writing those books. Well...thats how they become the "ones' with the iron will" and we remain their admirers.

Horrific incident!

A friend's son studying in a reputed institute tried to slit his palm (after studying the anatomy of palm completely, managed the slit not to hurt the arteries & veins!!!) just to avoid appearing for exams; Questioned his mom "Am I that stupid to hurt the functionality of my hand?" Couldn't believe it. Intelligence leads to perversion!!! Mom is worried that she'll be picturized as "over-ambitious" to put pressure on her son - fair enough!!! Where to draw the line between motivation and pressure? Who'll define?

Mayకింగ్ (నాన్)సెన్స్ అవుట్ అఫ్ life

ఆఫీసు లో పని లేదు. నత్త నడక ఇంటర్నెట్ తో వీలైన బ్రౌసింగ్ రోజంతా. గోయింగ్ through maximum బ్లాగ్ సైట్స్. ఇంత మందికి ఇన్ని విషయాలు ఉన్నాయి ప్రపంచానికి చెప్పుకోవాలనుకునేవి. నాకూ ఉన్నాయి - కానీ వాటిని streamline చేసి ఓపిగ్గా కూర్చి రాయడమే పెద్ద టాస్క్.

ఒక ఫ్రెండ్ సలహా - చిన్ననాటి కోరికలు ఎన్ని నిజమయ్యాయో రాయమని - నాట్ a bad ఐడియా!

ఓకే.. ఐ used to dream అఫ్ freedom from restrictions. I got it at the age of 20. I started living on my own @ a meagre 500 pm - Struggle for survival. I dont remember any migraine attacks then. How strong I was - Sort of settlement after 1 year with a secured job, fetching 1200 pm. Just sufficient to manage 2 square meals a day. All along the struggled period I was enjoying the "restriction-free" personal life. Yes..thats my first achievement in life.

Dream of making it big in life has always been there. Not clear about how to make it big in life..may be till date its not clear.

ekkada modalu pettaali?

arundhati roy పుస్తకం చదువుతున్నాను - The Algebra of Infinite Justice. Quite interesting and thought provoking. In the bigger canvas of the world's problems, where do small personal inconveniences fit in? Is it really worth cribbing over a/c settings in the bed room? ప్రసూతి వైరాగ్యం లాగా ఇలాంటి బుక్స్ చదివినప్పుడల్లా ఒక రకమైన నిర్వేదం, ఇంక పూర్తిగా మారిపోవాలనే తపన కలుగుతాయి. కానీ మళ్ళీ షరా మామూలే - a small disappointment, a petty disturbance - makes me flare up and get migraine attack! How to control? Where to start? When to unlearn?